Zwangerschap en geboorte

De zwangerschap van jou verliep in het begin eigenlijk zonder al te veel problemen. Ik had wel last van mijn bekken dit keer maar in vergelijking met de andere keren herstelde ik me steeds uitzonderlijk goed. Zou deze keer dan eindelijk eens alles goed gaan? Drie keer is immers scheepsrecht. Daar gaan we voor, een goede zwangerschap en vooral een gezond kindje.
Ik voelde jou niet zo heel snel in de buik, ja af en toe een luchtbelletje maar de eerste keer dat je echt goed begon te bewegen was met een week of 18 . Nou en sindsdien houd je dat ook heel krachtig vol, haha.

Met 20 weken (18 december 2007) kregen we weer een echo, we waren natuurlijk erg nieuwsgierig naar je. We hadden je al 2 keer eerder gezien maar nu was je weer wat gegroeid natuurlijk.
Dit ging eigenlijk heel ontspannen, je werd helemaal goed nagekeken en alles zag er goed uit. Als laatste dan nog even je gezichtje, dit hoeft normaal niet nagekeken te worden maar ze doet het toch even. Gezichtje zag er goed uit, als laatste nog even het mondje.
“O, dat ziet er helaas niet zo goed uit”, is de reactie. Ik schrik me gelijk een ongeluk, papa beseft nog niet wat ze zegt. Ik vraag: “Och, nee toch geen hazenlipje of zo?” En ik begin gelijk te huilen waarop papa en de echoscopiste beiden mijn hand vastpakken. “De echoscopiste constateert inderdaad een aangezichtsspleet maar ook een spleet in de kaak aan 1 kant zoals ze nu kan zien. Vaak gaat dit gecombineerd met ook een spleet in het gehemelte maar dit kan ze niet zien op de echo.
Papa kijkt vol ongeloof naar de echoscopiste en beseft dan eigenlijk pas goed wat ze verteld heeft. De echoscopiste vraagt gelijk even aan de verloskundige beneden of we daar even mogen komen voor een gesprekje.

We worden daar direct opgevangen, de VK maakt een afspraak in het ziekenhuis voor een echo over 2 dagen, daar kijken ze jou samen met een gynaecoloog nog een keer goed na.
De verloskundige legt ons wat dingen uit, Je wordt al meteen aangemeld bij het schisisteam en wij krijgen tevens ook meteen begeleiding. Dit is een flink traject, wel behandelbaar maar je hebt een goede kwaliteit van leven. Je krijgt een plaatje voor je gehemelte als het open ligt en als de lip dan gesloten is kun je waarschijnlijk gewoon op een normale manier aan de borst drinken. Kwestie van overbruggen dus.
Nou daar sta je dan en je stapt in de auto, schijnbaar is ons gewoon weer geen onbezorgde zwangerschap en baby-tijd gegund.

Op 20 december zitten we dan in het ziekenhuis, wat zullen we te horen krijgen…….
De echoscopiste haalt ons op en doet de echo samen met de gynaecoloog.
Je hebt inderdaad een complete enkelvoudige schisis links en ze vermoeden het gehemelte maar dat kunnen ze niet zien op de echo. Het had ook een dubbele kunnen zijn dus dat viel ons mee. Verder ziet alles er goed uit, je bent 3 kwartier lang uitgebreid bekeken.
We krijgen een afspraak mee voor de kinderarts en het piepernummer van de lactatiekundige waar ik ook graag wat vragen aan wil stellen over voeding.

Een week later hebben we een naam voor je verzonnen en rekening gehouden bij je roepnaam met de letters die je zeer waarschijnlijk niet kunt uitspreken.
Je krijgt van ons 2 namen, Julian betekent jeugdige en kun je zelf vrij snel uitspreken. Je tweede naam Tygo geven we je mee in de hoop dat de betekenis ervan op je weg komt namelijk geluk en bereik je doel. Ook hebben papa en mama zich aangemeld bij de patiëntenvereniging.

Op 8 januari 2008 melden we ons bij de kinderarts.
De kinderarts verteld ons dat ze er van uitgaan dat je lip en kaak gespleten zijn tot in de neus en dat ze 99% zeker weten dat je gehemelte en huig ook gespleten zijn. Wat betreft de voeding blijkt het geen kwestie te zijn van overbruggen en dan kun je wel aan de borst drinken, het eerste moment dat je vacuüm zult kunnen zuigen is na de sluiting van het gehemelte. Het gehemelteplaatje helpt hier dus niet bij. We hebben 1% kans dat de borstvoeding kan slagen. Lukt het niet dan moet mama daar niet te zwaar aan trekken want dan kun je het waarschijnlijk gewoon niet. Dit kwam voor mama erg hard aan dat je waarschijnlijk nooit zelfstandig aan de borst zou kunnen drinken. Er wordt aangeraden een habermanfles voor je in huis halen waar je uit kunt drinken.
Na de geboorte wordt je zo snel mogelijk helemaal nagekeken door een kinderarts, en meten ze een gehemelteplaatje aan wat je binnen een dag of 5 al zal gaan dragen. Als jij thuis geboren zou worden, wat wel gewoon mag, gaan we dan dus die dag of de volgende dag met je naar het ziekenhuis daarvoor. Elke 3 weken kom je op bezoek bij de orthodontist en elk half jaar wordt je vervolgens 3 uur lang gezien door de verschillende leden van het schisisteam in Hengelo die je dan weer helemaal nakijken.
De operaties die je zoals het er nu uitziet in ieder geval moet ondergaan zijn:
    3 mnd oud     Lipsluiting
    9 mnd oud     Sluiting van het zachte gehemelte
    1 ½ - 2 jaar    Sluiting harde gehemelte
    3-4 jaar          Pharyngoplastiek voor je spraak
    9 jaar             Opvulling van je kaakspleet met een stukje bot uit je bovenbeen of kin
Verder is het afwachten tot je geboren wordt wat er op je weg komt.

Op 15 januari heeft mama een afspraak bij de lactatiekundige. Mama wil heel graag borstvoeding geven en zoekt naar mogelijkheden om dit te laten slagen. Ik heb al diverse informatie verzameld via het BOSK forum. Met de lactatiekundige spreek ik diverse mogelijkheden en houdingen door. Als borstvoeding niet lukt wil mama moedermelk kolven omdat dit schijnt te helpen bij de genezing na je operaties. Tevens bevordert borstvoeding de mondmotoriek, weer heel belangrijk voor je spraak later. Na 2-jarige leeftijd is het effect en het voordeel van moedermelk niet meer bewezen.

Vanaf week 25 gaat het echt achteruit met het bekken van mama, mama gaat steeds slechter lopen en moet het rustiger aandoen. Toch wil mama dit keer erg graag proberen om de zwangerschap uit te lopen zonder hulpmiddelen.

Op 31 januari hebben we een 3D echo laten maken net als voor je broers. Voor ons extra spannend omdat we dan misschien te zien krijgen hoe je gezichtje er nu eigenlijk uitziet. De echoscopiste is gelijk één en al begrip en medeleven. Zij biedt ons nog een tweede echo aan om jou alvast voor de geboorte wat beter te leren kennen en we krijgen een cd met een heleboel foto’s zodat we je van alle kanten kunnen bekijken. Echt superlief en ze heeft van een toch moeilijk moment voor papa en mama iets heel moois gemaakt.

Op 6 maart hebben we de 2e 3D echo gehad. Je was weer heerlijk eigenwijs en verstopte je gezichtje. Toen we je eindelijk wat beter konden zien zag het er toch een stuk heftiger uit als de vorige keer op de echo.
De lipspleet is niet heel breed maar erg lang en lijkt zelfs langs je neus te lopen.
De kaakspleet is erg breed en ook de gehemeltespleet is erg breed.

In week 33 kan mama het niet langer uitstellen en moet op krukken gaan lopen.
Inmiddels heeft mama al een week niet meer geslapen dus nu wordt het tijd niet meer eigenwijs de zwangerschap te willen uitlopen, maar te kiezen voor de verstandige weg.

Op 19 maart hebben we een gesprek gehad met de maatschappelijk werker van het schisisteam. Hij heeft ons onder andere uitgelegd uit welke mensen hier het schisisteam bestaat, wat hij zelf doet binnen het schisisteam en hoe in grote lijnen de begeleiding gaat. Nadat je geboren bent komt hij ook zo snel mogelijk op bezoek om papa en mama van alles uit te leggen.

Op 25 maart hebben we een afspraak bij de verloskundige, nog 6 weken te gaan.
Inmiddels bezoeken we haar 1 keer in de 2 weken. Alles is goed met je, je hartje klopt als een trein. Je bent ingedaald nu en ligt keurig met je hoofdje naar beneden.

Op 8 april ben je al 2 dagen wat rustiger, de verloskundige wil toch graag dat we even naar het ziekenhuis gaan om met een CTG te kijken of alles goed is. Gelukkig is alles prima in orde met je.

Op 5 mei loop ik inmiddels 4 weken met "voorweeën", maar zo heftig dat ik echt helemaal uitgeput ben, onbewust houd ik zelf de bevalling tegen waarschijnlijk door angst. En mijn bekken wil echt helemaal niet meer. Vandaag zijn we doorgestuurd door de verloskundige om de vliezen te breken en de bevalling op gang te brengen. Toen ze zei dat de gynaecoloog me wilde helpen barste ik spontaan uit uiteraard want zoals ze zei ik ging vandaag bevallen”. Goddank, hulp! Op Bevrijdingsdag...alsof het zo moest zijn. Heel snel zullen we je in onze armen kunnen sluiten en kunnen we naar de toekomst kijken.

Om ongeveer 13.30 gingen we naar het ziekenhuis. Daar aangekomen hebben we een korte intake gehad en ben ik onderzocht. Ze konden nu weer niet bij de vliezen, hetgeen me niet verbaasde. Ik heb namelijk steeds deze afgelopen 4 weken wisselende situaties gehad. Door het liggen was de baarmoeder weer naar beneden gezakt in een knik, verschil bij de verloskundige was dat ik daar vaak lopend kom en blijf zitten, nu had ik al een tijdje gelegen. Achteraf gezien dus inderdaad steeds die weeën gehad die stopten door angst (adrenaline). Ze konden dus niets en hebben een hormoonveter ingebracht om alles te laten rijpen, zou 24 uur kunnen duren. Daarop begonnen er langzaam krampjes te komen. Binnen een uur begonnen de weeën weer, mocht ik douchen, heb ik ook gedaan 2 uur lang met weeën om de 2,5 minuut.

Toen moest ik eronderuit aan het CTG voor controle van jouw hartslag. Ik had een “jogging foetus” net als bij Dylan destijds. Dan is de hartslag van de baby heel erg hoog in jouw geval tussen de 191 en 208 slagen p.m. constant. Ik hoefde maar een half uur aan het CTG want goed liggen op de rug kan ik niet met mijn bekken. Door de fitness-oefeningen die je aan het doen was werden dit dus 2 uur. Om 22 uur sloten ze een deal met me, ik mocht weer 1 uur douchen, en proberen te ontspannen daarna moest jouw hartslag opnieuw gecontroleerd worden. Na het 2e uur douchen was jij een stukje rustiger. Om 23.00 en na flink veel “ z.g.n. voorweeen” weer was alles rijp, hormoonveter is eruit gehaald, die had z’n werk gedaan. Ik heb pethedine gekregen voor de nacht als pijnstilling om even te kunnen slapen. Dat viel dus erg mee gezien het begin van de middag en de voorspelde 24 uur die het zou kunnen duren. Morgen zouden ze dan opnieuw kijken en zou ik worden ingeleid.

Eerste deel van de nacht geslapen, maar ik zou geholpen worden dus ik was dolblij dat er een einde aan kwam 4 weken lang steeds opnieuw weeën, en langdurig, op het eind zelfs 16 uur lang.Half 4 was het gedaan met de rust en kreeg ik opnieuw weeën om de 5 minuten dit keer, dit ging door tot half 7. Opnieuw CTG weer.

Ze gingen weer kijken hoe het erbij stond, ik had om 7 uur inmiddels 3-4 cm ontsluiting en de vliezen werden gebroken. Daarop kreeg ik af en toe wat krampjes, niets heftigs. Ik had een soort van eigen verpleegster, die de hele tijd bij me was. Zij legde uit voor na de tijd. Ik ging naar de kraam maar jij ook, niks geen neonatologie als jij geen verdere problemen had, zeker geen schisis-kindje! Jij bleef lekker bij mama op de kamer, ook 's nachts, anders dan mama verteld was. Wat een opluchting!

Om 9 uur met het bed over de brug naar het andere ziekenhuis voor een epiduraal (ik mocht hiervoor of voor een pethedineprik kiezen). Om 10 uur waren we terug op de verloskamers. Om kwart over 10 werd ik ingeleid met weeën-opwekkers. Niets gevoeld, toen moest ik ze opeens wat wegzuchten en dacht dat het kwam doordat het weeën-infuus wat sterker gezet was. Daar kreeg ik er 3 van, toen werd ik onderzocht en moest ik nog een halve cm??????Of ik al persdrang had? Nou nee? Wacht, als ik heel even goed concentreer, ja zou kunnen dat dit een heel miniem beetje drang was? Volledige ontsluiting!!!! Ik snapte er helemaal niets van, ik had niets gevoeld en mocht jou verwelkomen na de 5e perswee. Wauw waarom wist ik niet dat het ook op deze manier had gekund de vorige 2 barbaarse bevallingen?

Zo ontspannen, zo makkelijk vanaf die epiduraal, geen spanning geen angst. Super. Om 11.52 was jij er dus in minder dan 2 uur! En jij….jij was zo mooi, tuurlijk die schisis, maar het viel ons mee nu omdat we erop voorbereid waren met de 3D echo. Een enorme ontlading voor papa en mama, nu kunnen we je eindelijk zien!

Niks geen apgar maar rust! De apgar werd bij mij gedaan en niet in de kamer ernaast. Jij hebt 3 kwartier bij mij gelegen en bent pas daarna eventjes meegenomen door de kinderarts om te kijken hoe alles eruit zag en ook de schisis dus.

Samen werden we opgenomen en kregen een prive-kamer op de afdeling.

(Vanaf hier kun je verder over jouw leventje lezen bij verslaglegging)